البوم بچه های ایران


1. به تکرار غم نیما

چه آغازی چه انجامی
چه باید بود و باید شد
در این گرداب وحشت زا
در این گرداب وحشت زا
چه امیدی چه پیغامی
کدامین قصه شیرین
برای کودک فـــــردا
برای کودک فـــــردا

زمین از غصه می‌میرد گل از باد زمستـانی
شعـور شعر ناپیدا در این مرداب انسانی
همه جا سایه وحشت همه جا چکمه قدرت
گلوی هر قناری را بریدند از سر نفـــرت
به جای رستن گلها به باغ سبـــزانسانی
شکفته بوته آتش نشسته جغد ویـــرانی
نشسته جغد ویـــرانی

چه آغازی چه انجامی
چه باید بود و باید شد
در این گرداب وحشت‌زا
در این گرداب وحشت‌زا

که می‌گوید، که می‌گوید جهانی این چنین زیباست
جهانی این چنین رسوا کجا شایسته رؤیـــــاست
چه آغازی چه انجامی چه امیـــدی چه پیغامی
سؤالی مانده بر لبها که می‌پرسم من از دنیا

به تکرار غم نیما
کجای این شب تیره
بیاویزم، بیاویزم
قبای ژنده خود را
قبای ژنده خود را

کجای این شب تیره
بیاویزم، بیاویزم
قبای ژنده خود را
قبای ژنده خود را

کجای این شب تیره
بیاویزم، بیاویزم
قبای ژنده خود را
قبای ژنده خود را

کجای این شب تیره
بیاویزم، بیاویزم
قبای ژنده خود را
قبای ژنده خود را


2. به بچه‌هامون چی بگیم


به بچـــه‌های تو و من
وقتی یه روز بزرگ شدن
فردا که می‌خوان بدونن
کجا به دنیـــا اومـدن
بگو جوابمون چیه
حرف حسابمون چیه
تکلیف اون خونه‌ای که
شــده خرابمون چیه

تکلیف اون خونه‌ای که
شــده خرابمون چیه

گناه هرچی که گذشت
به گردن ما بود و هست
از ما اگر بتی شکست
بـتهای تازه جاش نشست
هیچکس به غیر از خود ما
از خود ما فریب نخورد
هیچکس به غیر از خود ما
ما رو به بیراهه نبرد

به بچـه‌های تو و من
وقتی یه روز بزرگ شدن
فردا که می‌خوان بدونن
کجا به دنیا اومـدن
بگو جوابمون چیه
حرف حسابمون چیه
تکلیـف اون خونه‌ای که
شده خرابمـــــون چیه

گناه هرچی که گذشت
به گردن ما بود و هست
از ما اگر بـتی شکست
بـتهای تازه جاش نشست
هیچکس به غیر از خود ما
از خود ما فریب نخورد
هیچکس به غیر از خود ما
ما رو به بیــراهه نبرد

به بچه‌هامون چی بگیم
بگیم که بی‌هویتیم
گدای حق خودمون
پشت درهای غربتیـم

گـــدای حق خودمون
پشت درهای غربتیـم

به بچه‌هامون چی بگیم
که از کدوم ولایتیم
گدای حق خودمون
پشت درهای غربتیم

گدای حق خودمون
پشت درهای غربتیم


3. بچه‌های ایران


بچه‌ها این نقشه جغرافیاست
بچه‌ها این قسمت اسمش آسیاست
شکل یک گربه در اینجا آشناست
چشم این گربه به دنبال شماست
بچه‌ها این گربهه ایران ماست
بچه‌ها این سرزمین نازنین
دشمن بسیار دارد در کمین
داغ دارد هم به دل هم بر جبین
بوده نامش از قدیم ایران زمین
یادگار پاک قوم آریاست

بچه‌ها، بچه‌ها از هر گروه و هر نژاد
دست اندر دست هم بایست داد
فارغ از هر زنده باد و مرده باد
سر به راه مملکت باید نهاد
مام میهن عاشق صلح و صفاست

بچه‌ها این پرچم خیلی قشنگ
پرچم سبز و سفید و سرخ رنگ
هم نشان از صلح دارد هم ز جنگ
خار چشم دشمنان چشم تنگ
افتخار ما به آن بی‌انتهاست

بچه‌ها این خانه اجدادی است
گشته ویران تشنه آبادی است
خسته از شلاق استبدادی است
مرهم دردش کمی آزادی است
مرهم دردش کمی آزادی است
بچه‌ها این کار فردای شماست
این کار فردای شماست


4. با شما آیندگانم


با شما آیندگانم ای جهان‌سازان خشنود
ای برابرهای فردا قرن ما قرنی چنین بود
قرن زندان قرن میله قرن اعدام حقیقت
قرن تن دادن به دار و قرن کشتار شهامت

قرن استعمار خاک و قرن استثمار انسان
قرن تن دادن به دار و دل بریدن از دیاران
قرن دلالان خون و قرن همخانه فروشان
قرن ضحاکان پیر و سلطه افعی به دوشان

قرن زندان قرن میله قرن اعدام حقیقت
قرن تن دادن به دار و قرن کشتار شهامت

با شما آیندگانم ای جهان سازان خشنود
ای برابرهای فردا قرن ما قرنی چنین بود
قرن زندان قرن میله قرن اعدام حقیقت
قرن تن دادن به دار و قرن کشتار شهامت


5. بغض


گیرم که در باورتان به خاک نشسته‌ام
و ساقه‌های جوانم از ضربه‌های تبرهاتان زخم‌داراست
با ریشه چه می‌کنید
گیرم که بر سر این بام
بنشسته در کمین پرنده‌ای
پرواز را علامت ممنوع می‌زنید
با جوجه‌های نشسته در آشیانه چه می‌کنید
گیرم که می‌زنید
گیرم که می‌بُرید
گیرم که می‌‌کشید
با رویش ناگزیر جوانه چه می‌کنید

تمام بغض قناریها صدات رو ترسونده
اجاق کینه پاییزی گلهات رو سوزونده
تو اون ستاره خاموشی که خواب تو رو برده
پیام سرخ شقایقها تو قلب تو مرده
چشم‌هات مثل شب بارونی
دلت پراز غم پنهونی
مثل پرنده زندونی
بخون به ناله دل
مثال تیغ گل زردم
یه شعر خسته پر دردم
ببین که قایق امیدم
نشسته بی تو به گِـل

غم غریب کدوم غروبی
که عطر پاییز گرفته بوی تنت
نگات به سوی کدوم ستاره‌است
که قلب پاره‌است به زیر پیرهنت
من و تو چله نشین این شب پر اندوهیم
من و تو سایه غمگین غروب رو هوهیم
من و تو سایه غمگین غروب رو کوهیم

چرا به سفره ما دیگر نشانی از نان نیست
به خاک غمزده شهرم نمی ز باران نیست

تمام بغض قناریها صدات رو ترسونده
اجاق کینه پاییزی گلهات رو سوزونده
تو اون ستاره خاموشی که خواب تو رو برده
پیام سرخ شقایقها تو قلب تو مرده
چشم‌هات مثل شب بارونی
دلت پرازغم پنهونی
مثل پرنده زندونی
بخون به ناله دل
مثال تیغ گل زردم
یه شعر خسته پر دردم
ببین که قایق امیدم
نشسته بی تو به گِـل


6. پرسه


پرسه در خاک غریب پرسه بی‌انتهاست
هم‌گریزغربتم زادگاه من کجاست

تو شب‌های پرسه دلواپسی
که می‌خوام دنیا رو فریاد بزنم
به کدوم لهجه ترانه سر کنم
به کدوم زبون تو رو داد بزنم
گم و گیج و تلخ و بی‌گذشته‌ام
توی این شهری که پناه داده به من
از کدوم طرف می‌شه به هم رسید
همه کوچه‌ها به غربت می‌رسن

تو کدوم پس کوچه اولین سلام
گنبد سبز رو پر از ترانه کرد
تو کدوم محله واپسین وداع
غزلهای عشق رو غمگنانه کرد

کوچه‌ها و خونه‌ها محله‌ها
اینجا دفترچه‌های بی‌خاطره‌اند

کوچه‌ها و خونه‌ها محله‌ها
اینجا دفترچه‌های بی‌خاطره‌اند

پرسه در خاک غریب پرسه بی‌انتهاست
هم‌گریزغربتم زادگاه من کجاست

برام از خاطره سنگری بساز
بید بی‌ریشه رو شن‌باد می‌بره
نسل بی‌گذشته رو خاک غریب
مثل شخم کهنه از یاد می‌بره
می‌خوام از باغچه سبز امروزها
سبد خاطره‌هام رو پر کنم
می‌خوام از عطر دوباره گل شدن
شهر سالخوردگی‌هام رو پر کنم

کوچه‌ها و خونه‌ها محله‌ها
اینجا دفترچه‌های بی‌خاطره‌اند

کوچه‌ها و خونه‌ها محله‌ها
اینجا دفترچه‌های بی‌خاطره‌اند

پرسه در خاک غریب پرسه بی‌انتهاست
هم‌گریزغربتم زادگاه من کجاست


7. حریق دریا


حریق دریا رو ببین ماهی‌های سوخته رو آب
از تاول پوست زمین گـُر می‌گیره مخمل خواب
شاعر بی‌چشم و دهان گم شده در وزن زمان
شاپرکهای بی‌غزل مرثیه‌گوی عاشقان
بذار از این دنیای بد دنیای کور نابلد
سفر کنم تا خواب تو به اعتماد شونه‌هات
تکیه کنم، تکیه کنم بذار بشم خراب تو
بذار بشم خراب تو

بذار که توپ مروارید سنگرها رو پُر کنه
از ترانه‌های ناب تو بذار پلنگ زخمی هم
برای یک بار که شده قاب بگیره مهتابت رو
بذار بشه خراب تو، بذار بشه خراب تو

دنیا یه روز شبیه تو شبیه خواب تو می‌شه
این همه آبادی بد یه روز خراب تو می‌شه
حریق دریا می‌گذره حریر شبنم میرسه
به زخم کوچه‌های شب نسیم مرهم می‌رسه

بذار از این دنیای بد دنیای کور نابلد
سفر کنم تا خواب تو به اعتماد شونه‌هات
تکیه کنم، تکیه کنم بذار بشم خراب تو
بذار بشم خراب تو

هفت شهر عشقت رو بذار قدم قدم گریه کنم
در این هوای بی‌کسی با دلکم گریه کنم
پشت غزلگریه من رنگین کمون سر میزنه
می‌چکه رنگهاش رو زمین طلسم ظلمت می‌شکنه

بذار از این دنیای بد دنیای کور نابلد
سفر کنم تا خواب تو به اعتماد شونه‌هات
تکیه کنم، تکیه کنم بذار بشم خراب تو
بذار بشم خراب تو

/ 0 نظر / 11 بازدید